de vrijheid die creativiteit heet (afscheid van talent)

“Een artiest heeft een andere mentale ingesteldheid.”.

Voor me zit een man die al zijn hele leven lang op een zelfde plek werkt.

“Een artiest weet dat hij altijd projectmatig wordt aangetrokken en dat hij daarna weer opzoek moet naar een ander project. C’est la vie d’artiste!”.

Hij gaat verder dat hij het niet zou kunnen, dat hij nood heeft aan zekerheid en stabiliteit. Af en toe laat hij vallen dat hij gelukkig rijk gehuwd is en dat hij er naar uit kijkt om op zijn 67ste op pensioen te gaan.

“Niet meer zolang en dan gaan we genieten.”. Hij draait zich met zijn zweetkont in de zetel voor me. “Die vrijheid maakt jullie creativiteit los! Toch?”.

Zelden zag ik zoveel zweterige onzin in een zetel zitten.  Mocht ik opzoek zijn naar een schotelvod, ik nam hem onmiddellijk in dienst.

De twee meisjes waarmee ik nu drie maanden werk worden volgende week naar een gesloten centrum gebracht om van daaruit terug gestuurd te worden naar hun land.Hun vader had hen mee naar hier gebracht in de hoop een beter leven te mogen opbouwen.De jongste van de twee slaapt al een hele tijd niet meer. Ze wil hier blijven en echt aan dit leven bouwen maar het mag niet zijn. De procedure is verlopen. Ze moeten terug. We gooien wederom heel veel talent over onze landsgrenzen.

“Dat talent zullen ze niet kwijt spelen, Stefan.”. De zweetzak draait en tolt.“Het is waar,”,zeg ik “hun talent zal niet verloren gaan. Maar er is niemand in hun buurt om hun talent te ontwikkelen of te stimuleren.”.

Zijn laatste zweetdruppel uitpersend suggereert de man of ik mijn werkwijze niet in een boekje kan gieten zodat ze “ginderachter ook verder kunnen.”.Kunst als een bouwpakket. Kunst als een educatieve koffer met leuke tips en sprookjes die je kan naspelen in je eigen leefruimte.

Zoals je kan mijmeren of deze of ginder kunst wel zou passen in je woonkamer.“Schat, Hoe zou die Rubens in de open keuken staan?”. En misschien vind je het dan aantrekkelijk omdat je weet dat de man of vrouw die dat gemaakt heeft af en toe ferm moet overleven.

De twee meisje neuriën nog een liedje voor ze de trap af gaan. Iets wat we samen gemaakt hebben. Een beweging als een herinnering aan wat we gedeeld hebben. Het jongste meisje draait zich nog een laatste keer om. Ik weet dat ik haar nooit weer zal zien. Ik weet dat zij zal moeten overleven. En, godverdomme, ik kan er niets aan doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s