het zat er toen al in

Ik stond in de refter van de school. Het deed nu geen dienst meer als refter. Het was een verlaten holle ruimte. Ik zag de kleine stoeltjes waar ik als kind op zat terwijl de oudere kinderen thee en koffie rond deelde. “Wat betekende het eigenlijk voor je?”, vroeg de voorzitter van de oud- leerlingenraad . “Betekend deze school veel voor je?”. “Ja, de school heeft me geleerd hoe ik de dingen niet moet doen. Bij alles wat ik op school leerde dacht ik; dit begrijp ik niet en er is niemand die het me kan uitleggen want iedereen heeft een ander begrip om de dingen te begrijpen.”. Dat laatste dacht ik toen niet in deze woorden want ik had geen woorden en sprak daarom niet. Verlegen of schuw, noemden ze me. Elke schooldag was een terreurdag, in mijn herinnering. “En dit?”, de voorzitter van de oud-leerlingenraad laat me foto’s zien waarop ik gekke gezichten aan het trekken ben.
“Dat herinner ik me niet meer.”. Ik heb blijkbaar alle prettige momenten gewist. Als ik er over praat praat ik alleen over het niet kunnen volgen, het niet begrepen worden, het leven in m’n eigen wereldje op het schoolplein en hoe ik verliefd was op juffrouw Verwimp.
De foto’s laten duidelijk een jongen zien die altijd vooraan stond om plezier te maken. “Het zat er toen al in.”. De voorzitter van de oud-leerlingenraad neemt me mee naar een zaaltje en daar staan dertig van m’n oud klasgenoten. Ze lachen en vertellen over hoe ik eindeloos “Nicolaas Eduard Rammenas”, een versje van Annie MG Schmidt, opdreunde op elk schoolfeest. “Het zat er toen al in.”. Ik herinner me de vluchtpogingen van Joris, een jongen die als een haas weg spurtte in het midden van een les en hoe de leerkrachten achter hem aan liepen maar hem nooit konden pakken. Ik droomde dat ik net zo snel als hij kon zijn. Hoe ik wel toneel wilde spelen en samen met mijn ouders naar toneelstukken van mijn broers ging kijken waar ik m’n eigen verhaaltje bij maakte omdat ik ze anders niet begreep.”Het zat er toen al in.”, herhalen de klasgenoten in een mantra. “Dat is zo.”, zeg ik,” Het zat er toen al in. Maar buiten de schoolfeesten werd er niks mee gedaan. Ik herinner me hoe jij Eddy écht verschrikkelijk drammerig kon voor dragen en jij bent nu leraar wiskunde?.”. Eddy draait nog steeds het zelfde wijsneus-hoofd een andere kant op. Eddy is duidelijk beledigt. Later die avond hoor ik Eddy plannen maken voor het leerlingentoneel dat hij elk jaar trouw regisseert. “Het zat er toen al in.”. Maar toen werd het aanzien als een handicap. Ik heb veel geleerd uit die handicap. Ik kan die handicap gebruiken om dat wat er in zit uit te laten komen. Terwijl ik naar buiten loop blijf ik staan aan het lokaal van het derde studiejaar, een derde jaar dat ik twee keer heb over gedaan omdat ik te veel droomde en te weinig begreep. Nog steeds hangen de truitjes van de Tour de France aan het bord. Bjorn heeft de gele trui. De trui voor het meeste vechtlust bestond in mijn tijd nog niet. Mijn naam stond meestal achteraan, na de bezemwagen. Een vrouw van een van mijn oud klasgenoten komt naast me staan. “Je hebt het wel gemaakt, hé!”. Ik lach verlegen. Weet niet wat ik hier op moet zeggen. “Het zat er toen al in.”, zeg ik en draai me om. Voorbij de turnzaal waar ik buiten tikkertje geen enkele oefening begreep tot aan de poort. Het licht is anders. De poort is groter maar de sfeer hangt er nog steeds. De sfeer van als het er in zit gaan we er niks mee doen want we hebben wel wat anders te doen. Thuis zit mijn zoon met z’n handen in z’n haar over het tellen van blokjes in 3D . Ik probeer hem te helpen maar m’n uitleg brengt hem nog meer in de war en dan realiseer ik me dat hij nu in het derde studiejaar zit en moet volgen. “ Ach, soms is het goed als je iets niet begrijpt.”, zeg ik, “Je hoeft niet alles te begrijpen dat komt later wel.”. Mijn zoon kijkt me aan, pakt m’n hand en zegt; “gekke papa.”. We trekken een foto met een gek gezicht.

Advertenties

2 Comments

  1. Hoe herkenbaar. Hoe breekbaar. En ik die in de naïeve overtuiging wil leven dat het allemaal anders ging worden. Voor al “de mijnen” wel, ik heb aan veel slechte voorbeelden genoeg littekens overgehouden ! En als het slecht weer is, jeuken die vervelend hard. En zo zullen we dan maar verder voor ne goeien hydraterende crème zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s