pavane voor een overleden prinses

 Pavane pour une infante défunte is een muziekstuk voor piano, dat in 1899 werd geschreven door de destijds 24-jarige Maurice Ravel. Ravel schreef in 1910 ook een georkestreerde versie. Het stuk werd al gauw bijzonder populair. De enorme populariteit werd voor Ravel zelfs een bron van ergernis omdat hij vond dat hij ná de Pavane veel betere stukken had geschreven, die tóch minder geliefd waren.

Later rekende hij dan ook genadeloos met dit werk uit zijn jeugd af. Hij schreef: “Terugkijkend na zo’n lange tijd, kan ik in de Pavane helemaal niets bijzonders meer ontdekken. Integendeel, de zwakheden van dit stuk zijn me des te duidelijker: de al te opvallende invloed van Charbier en de zeer gebrekkige vorm”. Hij ergerde zich ook altijd buitengewoon aan stereotype uitvoeringen van zijn Pavane en placht te zeggen dat het de prinses was die was overleden en niet de Pavane.

Over de titel werd veel gespeculeerd: Pavane voor een overleden (Spaanse) prinses. Ravel was hier echter zeer openhartig over. Hij had de titel gekozen omdat hij de klankovereenkomst van de “p’s” in Pavane en pour én de “f’s” van Infante en défunte zo mooi had gevonden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s