By op

Ik wist niet dat het bestond maar er zijn dus mensen die doen alsof ze naar een bal gaan. Ik zeg doen alsof want ik zag het in grote letters op een spandoek staan van één of andere achteraf parochiezaal; “BAL”. Aan de voordeur stond een wat dikkige jongen te huilen.  “Ik vind nooit een vrouw!”, murmelde hij, “Nooit!”. Ik liet de jongen voor wat het was in de gedachte dat het zijn schuld zou zijn mocht hij nooit een vrouw vinden. Een echte man huilt niet…En ja hoor, binnen in de parochiezaal stonden  in kleurrijke stoffen gehulde deernes die zich op een bal waanden. De dj had zijn verzameling “best Off Mixes” meegenomen en deed alsof hij het aanwezige publiek betoverde en de deernes geloofde het allemaal. Dit was een écht bal. In hun ogen dan toch. De huilende jongen had naast me plaats genomen op een stoeltje en wees naar een veel te dik meisje gehuld in de gordijnstof van haar over-grootmoeder, “dat is ze!”, riep hij in mijn oor. “De vrouw van mijn leven!”. “Je moet niet zo roepen.”, fluisterde ik hem in zijn oor. Ja, ik begrijp nooit waarom mensen op dat soort van luidruchtige feestjes altijd zo roepen. Het is veel aangenamer om in iemands oor te fluisteren. Hij stond op, trok me van mijn stoel af en begon wild tegen me aan te schoppen. “Ik ben de prins van het bal!”, riep hij en schopte nog heviger tegen de onderkant van mijn rug. De muziek viel niet stil, de balen stof bleven dansen. Nadat hij was uitgeschopt, kroop ik recht, aanschouwde de menigte en liet ze in hun droom.

By op

Communicatie, het spreken van mens tot mens is het moeilijkste wat er is. Je ziet het overal. Onhandig sluipen onze woorden voorbij en kijken elkaar verlegen aan. Soms zijn woorden te veel en dan komt er alleen maar stommigheid uit. Weet niet hoe het komt maar het overvalt me. Meestal gooi ik het op als een schild “dat niemand lastig wil vallen”. Vreet dus geen tijd van andere, denk ik dan en ga voorbij. Dus ik ga voorbij. Zo. Zie je het? Zie je het? stilte. Misschien had ik toch iets moeten zeggen? Hoe gaat het? ofzoiets of  Is dàt je nieuwe vriendin? Nee, ik ben blij dat ik dan niets zeg. Of niet?Twijfel=communicatie.

By op

de regen valt hier met bakken naar beneden en dan weer wel en dan weer niet. Wat doet een acteur/regisseur/schrijver op zo’n dag? In mijn geval kijk ik naar de regen en denk lang na. Vanalles schiet er dan door mijne kop. Simpele dingen maar ook soms ingewikkelde.  Eigenlijk te simpel en te ingewikkeld om er zelfs maar een gedachte aan te wijden. En waarom ik er dan aan denk in al zijn simpele ingewikkeldheid is me ook een raadsel. In Frankrijk is  een vrouw met een verschrikkelijke gezichtskanker plots overleden nadat haar vraag om  euthenasie te plegen was afgewezen door een Franse rechter. Misschien is ze helemaal niet zo plots overleden suggeren de media terwijl ze het beeld “flou” trekken? En dan zie je die grote tanden van die nieuwanker. En dan vraag ik me af hoe de nieuwsanker gaat sterven en ook hoe ik dan ga sterven? Misschien sterven we wel samen, ik en de nieuwsanker! Dat zou nog eens nieuws zijn! Misschien sterf ik wel terwijl ze met haar grote tanden het laatavondjournaal voorleest. En hoe ik dan bij die tanden kom dat is iets voor de volgende virtuele generatie zou ik zo zeggen. Misschien gaan we zo ver komen dat het lijkt alsof de nieuwsanker bij je op schoot zit. Laten we dan één ding afspreken; alleen het nieuws lezen,hé! Niet naar chips en drank vragen! Ja, maar zo gasten zoals Jan Becaus en Stef Wauters zie ik tot alles in staat, zulle! En dan maar lezen…Vanavond ga ik naar een filmpremière van een vlaamse film waar ik een flik heb ingespeeld, “linkeroever”. www.linkeroeverthemovie.be

Ben wreed curieus of er nog iets van mijne rol is over gebleven. Misschien zit ik wel naast die van ‘t nieuws met haar grote tanden en dan eet ze me op terwijl den eindgeneriek over ‘t beeld rolt. Ooooo, spannend!

Stefan.