Op een trein naar Brussel praten mensen niet met elkaar.
Op een trein naar Brussel bedenken mensen of dat yoga een sport is?
Op een trein naar Brussel staren we de inkt uit elkaars zakken.
Op een trein naar Brussel dromen we over terug naar huis.
De trein naar Brussel is ons landje op de trein.

 

Als China te ver is kan je op de fotosite van onze lieve decormagiër Jan Strobbe alvast naar het decor kijken van Bolleke sneeuw. Check it out:

http://gallery.me.com/janstrobbe#100070&view=grid&bgcolor=black&sel=5

Er is niemand om koekjes te eten.
Niemand die om een zoen vraagt.
Niemand die tussen mijn ribben stampt.
Per ongeluk.
’t Is vrijdag.

Met een inleiding van wijlen Anton Peters waar ik als kind ook mee gespeeld heb. De Nederlanders onder u, ni kwaad zijn, hé!

Waar komt deze spanning vandaan? Al een paar dagen word ik verlamd door spanning. Ze vermoeid me zodat ik na enkele uren wakker zijn terug doodop ben. Soms moet ik dan denken aan mijn goede vriend Dimitri Dupont. Hij was moe, kon maar even schrijven en dan weer moe. Ging naar de dokter, ging naar het ziekenhuis. Ik was aan het repeteren met een voorstelling waar de oorspronkelijke regisseur was gaan lopen. Het was een middag pauze na een inspiratieloze repetitie toen Dimitri me belde. “Heui Slisse!”, hij noemde me altijd Slisse naar het bekende duo Slisse en Cesar. “Ga d’is zitten.” , zei hij aan de telefoon. Ik ging zitten.
Hij vertelde me het verhaal van het moe zijn en dan uit het niets; “’k heb kanker gast. Misschien valt het te genezen. Ik gaan binnen een paar weken onder ’t mes.” Wat toen volgde was een periode van twijfel afgewisseld met korte beterschap. Uiteindelijk is de dood hem komen halen. Heel stom hebben we op het einde niet meer met elkaar gesproken. Iets wat ik mezelf nooit vergeef. Na zijn begrafenis ben ik naar huis gegaan en toen zat er een reiger in mijn tuin die me vrank aan keek. Het was helemaal de blik van Dimitri, zo nen blik van “ en nu? Wa gaade nu doen, stommerik?”. We hadden niet veel woorden nodig. Elke dag denk ik nog aan hem en als ik met vragen zit, of twijfels dan vraag ik me af wat hij nu zou doen? Hij heeft me veel geleerd en we vulden elkaar aan. Als hij ergens boos om was kalmeerde ik hem en vise versa. Hij gaf me inzicht en structuur in het schrijven en maken van theater. We genoten van onze jaarlijkse uitstap naar de zee “om te schrijven”. Maar algauw zaten we achter een frisse pint bier om de woorden de woorden te laten. En nu? Wat zou je nu doen, Dimitri? Ik kijk naar de lucht en vraag het me af kerel.

Dat is zo.

Ik ben da gezemmel over die Lange Wapper brug zo beu, hé gasten.
Luistert, dat da ni gezond is da staat als ne paal boven water. Met den auto rijen is ni goe voor ’t milieu dus als ze zo’n brug rond een stad bouwen is da duidelijk dat het ni de brug is die voor de smeerlapperij zorgt maar wel de gebruikers d’r van. Da verhaal met die tunnels da werkt ook op m’n zenuwen want ook da is geen oplossing. Trouwens moette voor alle twee die scenario’s tol betalen en dan krijgde nog een ander probleem nl.; sluipverkeer. Want kende gij nen Euroburger die graag geld uitgeeft om over een stuk asfalt te rijen? DE VRAAG die gesteld moet worden op da referendum is; is Antwerpen een grote stad, ja of nee?

Nu probeert Antwerpen krampachtig een stad te zijn door oa. televisiereeksen met Axel Daeseleire te maken, den enige acteur die of het nu als flik of als dokter of als pooier altijd hetzelfde blijft spelen nl. Axel Daeseleire die just van den tandarts komt. Afin, niks dan goed over den Ax ’t is nen toffe en da vinden samen met mij alle “Eén” kijkers,ook allemaal Antwerpenaars!

Maar als Antwerpen dus een stad wil zijn dan zullen ze dus iets moeten doen aan da vermaledijd fileprobleem want het staat hier altijd stil en of het nu een brug is of tunnels dat doet er niet toe want ook da fileprobleem wordt veroorzaakt door het te veel aan auto’s die altijd maar weer door da gaatje proberen te kruipen, de Antwerpse ring genaamd.
En dan hoorde soms zo ne politicus zeggen; “ ja, als de economische koopkracht terug gaat aanzwengelen dan moeten we klaar zijn om dat allemaal te verwerken en dan kunnen we ons niet permitteren dat er tijd wordt verloren in de file.” En al die andere transportmiddelen waar de laatste jaren zo duchtig is in geïnvesteerd? De spoorwegen, de binnenvaart…ik noem maar wat maar daar heeft niemand het nog over. Antwerpen moet beseffen dat het een praline is een schoon praline maar dat ze hier en nu haar maximumcapaciteit heeft bereikt en als dat niet zo is dan moeten we niet zeiken over een brug of over tunnels.Ik geloof niet in bruggen en nog minder in tunnels want Antwerpen is een dorp en heel deze discussie maakt het nog is duidelijk. Wat we nu gaan doen is typisch Vlaams, we stemmen massaal NEE en dan zitten we binnen tien jaar  met dezelfde vraag. Maar dat is pas binnen tien jaar, hé! Woar hedde gij het na over?!?

Ik zag waar we woonden. Het is er helemaal anders. Waar vroeger die blinde vrouw en haar dove man woonde woont nu een koppel dat spinnen verzameld in een groot Terrarium dat voor de venster staat. Zo weet ik het. Alles is er anders. Ik stond bij je in de keuken en we hadden Brad Pitt op ons terras staan.Uit karton gesneden maar hij stond er. We konden er mee doen wat we wilden. Een keer lag ik dronken op de zetel en jouw wijsheidtanden waar getrokken we voelden ons als Buggs Bunny en de lepe vos. Ook daar hebben we soms niet geweten waarom we bij elkaar waren. Dan gingen we een tijdje uit elkaar om dan weer samen te komen. Dat is de plek waar ik na zo’n breuk zei, “ en nu gaan we samen wonen want anders blijft alles zoals het is en dat kennen we.” We trokken de brug over en vonden ons eerste appartementje. Ergo – de Waellaan 40 in Deurne. We hoorden hoe het noord – Afrikaans koppel dat boven ons woonde met elkaar vreeën. Daar lachten we mee want ze vreeën veel. Meer dan wij. Wij beschermde elkaar daar. Als vrienden waren we bij elkaar en als ik het nu zo zie kon het niet anders.

Lang ken ik ze nog niet; Yvonne en haar man Guy. Yvonne ken ik als een prachtige leerkracht met een hart en ziel en wreed doorzettingsvermogen  en drijvende kracht om projecten met jongeren uit het bijzonder onderwijs te realiseren. Haar man Guy is ook leerkracht met een passie voor hout en bovenal voor het leven. Ze wonen op een prachtige plek en nu willen ze die plek delen met ieder die er heen wil. Ze hebben een gastverblijf dat ongetwijfeld zal uitgroeien tot het beste in Limburg.

www.gievone.be

Ik kijk naar jou terwijl je in de douche staat.
Je spoelt je huid alsof het er nooit meer van af gaat.
Wat weet ik niet.
Ik kijk naar jou terwijl je in de douche staat.
Je gedachten drijven mee met het water,
Naar beneden.
Welke gedachten ken ik niet.
Ik jou naar terwijl je in de douche staat.
’t Is mooi om te zien en toch weet ik dat het te laat is.
Weer heb ik het allemaal kapot gemaakt.
Waarom weet ik niet.
Voor je eigen goed, denk ik maar.
En straks als je uit de douche komt zal ik weten dat ik naar je gekeken heb.
Maar jij weet het niet.