Ik ben da gezemmel over die Lange Wapper brug zo beu, hé gasten.
Luistert, dat da ni gezond is da staat als ne paal boven water. Met den auto rijen is ni goe voor ’t milieu dus als ze zo’n brug rond een stad bouwen is da duidelijk dat het ni de brug is die voor de smeerlapperij zorgt maar wel de gebruikers d’r van. Da verhaal met die tunnels da werkt ook op m’n zenuwen want ook da is geen oplossing. Trouwens moette voor alle twee die scenario’s tol betalen en dan krijgde nog een ander probleem nl.; sluipverkeer. Want kende gij nen Euroburger die graag geld uitgeeft om over een stuk asfalt te rijen? DE VRAAG die gesteld moet worden op da referendum is; is Antwerpen een grote stad, ja of nee?

Nu probeert Antwerpen krampachtig een stad te zijn door oa. televisiereeksen met Axel Daeseleire te maken, den enige acteur die of het nu als flik of als dokter of als pooier altijd hetzelfde blijft spelen nl. Axel Daeseleire die just van den tandarts komt. Afin, niks dan goed over den Ax ’t is nen toffe en da vinden samen met mij alle “Eén” kijkers,ook allemaal Antwerpenaars!

Maar als Antwerpen dus een stad wil zijn dan zullen ze dus iets moeten doen aan da vermaledijd fileprobleem want het staat hier altijd stil en of het nu een brug is of tunnels dat doet er niet toe want ook da fileprobleem wordt veroorzaakt door het te veel aan auto’s die altijd maar weer door da gaatje proberen te kruipen, de Antwerpse ring genaamd.
En dan hoorde soms zo ne politicus zeggen; “ ja, als de economische koopkracht terug gaat aanzwengelen dan moeten we klaar zijn om dat allemaal te verwerken en dan kunnen we ons niet permitteren dat er tijd wordt verloren in de file.” En al die andere transportmiddelen waar de laatste jaren zo duchtig is in geïnvesteerd? De spoorwegen, de binnenvaart…ik noem maar wat maar daar heeft niemand het nog over. Antwerpen moet beseffen dat het een praline is een schoon praline maar dat ze hier en nu haar maximumcapaciteit heeft bereikt en als dat niet zo is dan moeten we niet zeiken over een brug of over tunnels.Ik geloof niet in bruggen en nog minder in tunnels want Antwerpen is een dorp en heel deze discussie maakt het nog is duidelijk. Wat we nu gaan doen is typisch Vlaams, we stemmen massaal NEE en dan zitten we binnen tien jaar  met dezelfde vraag. Maar dat is pas binnen tien jaar, hé! Woar hedde gij het na over?!?

Ik zag waar we woonden. Het is er helemaal anders. Waar vroeger die blinde vrouw en haar dove man woonde woont nu een koppel dat spinnen verzameld in een groot Terrarium dat voor de venster staat. Zo weet ik het. Alles is er anders. Ik stond bij je in de keuken en we hadden Brad Pitt op ons terras staan.Uit karton gesneden maar hij stond er. We konden er mee doen wat we wilden. Een keer lag ik dronken op de zetel en jouw wijsheidtanden waar getrokken we voelden ons als Buggs Bunny en de lepe vos. Ook daar hebben we soms niet geweten waarom we bij elkaar waren. Dan gingen we een tijdje uit elkaar om dan weer samen te komen. Dat is de plek waar ik na zo’n breuk zei, “ en nu gaan we samen wonen want anders blijft alles zoals het is en dat kennen we.” We trokken de brug over en vonden ons eerste appartementje. Ergo – de Waellaan 40 in Deurne. We hoorden hoe het noord – Afrikaans koppel dat boven ons woonde met elkaar vreeën. Daar lachten we mee want ze vreeën veel. Meer dan wij. Wij beschermde elkaar daar. Als vrienden waren we bij elkaar en als ik het nu zo zie kon het niet anders.

Lang ken ik ze nog niet; Yvonne en haar man Guy. Yvonne ken ik als een prachtige leerkracht met een hart en ziel en wreed doorzettingsvermogen  en drijvende kracht om projecten met jongeren uit het bijzonder onderwijs te realiseren. Haar man Guy is ook leerkracht met een passie voor hout en bovenal voor het leven. Ze wonen op een prachtige plek en nu willen ze die plek delen met ieder die er heen wil. Ze hebben een gastverblijf dat ongetwijfeld zal uitgroeien tot het beste in Limburg.

www.gievone.be

Ik kijk naar jou terwijl je in de douche staat.
Je spoelt je huid alsof het er nooit meer van af gaat.
Wat weet ik niet.
Ik kijk naar jou terwijl je in de douche staat.
Je gedachten drijven mee met het water,
Naar beneden.
Welke gedachten ken ik niet.
Ik jou naar terwijl je in de douche staat.
’t Is mooi om te zien en toch weet ik dat het te laat is.
Weer heb ik het allemaal kapot gemaakt.
Waarom weet ik niet.
Voor je eigen goed, denk ik maar.
En straks als je uit de douche komt zal ik weten dat ik naar je gekeken heb.
Maar jij weet het niet.

China maakt zich op om het team van Bolleke sneeuw te ontvangen, nu nog een avontuur straks een ervaring.

SNOWBALL – Belgian Children Multimedia Fantasy by Stefan Perceval

SNOWBALL is a poetical performance that uses different theatrical elements: text, video projection, music, and singing, dancing and acting. All of these are used in specially designed scenery. The audience is seated in a kind of ball, like a snowball or a snow globe. As a result the audience is at the middle of everything that is going on during the performance. Because of this, the children experience different things (images, noises, bits of text, emotions, reactions of other children, etc.) You can trust on it that the children will make their own story of this play.
Established in 1942, the Royal Theatre for Children (KJT), has been dominating the theatre for children and youngsters for a long time. In order to make theatre even more accessible, HETPALEIS started with a project to bring theatre to the pupils instead of the pupils to the theatre: Snowball is one of the most important original works.

Date:  2009-11-04 / 2009-11-05 / 2009-11-06 / 2009-11-07 / 2009-11-08

Ik eet boterhammen met mijn moeder omdat ze ze anders niet eet.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en dan maakt ze zich zorgen over den bakker.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en dan is ze stil.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en ze slurpt van haar koffie.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en we kijken naar de lucht.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en horen het getrippel van jou voetstappen.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en je bent verwonderd.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en jij vertelt over de herfst en hoe het wel
mee valt met de kou.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en hoor hoe buiten de wereld zich aangevallen voelt.
Ik eet boterhammen met mijn moeder en ben blij dat brood in mijn is.
Voor zolang het nog duurt, eet ik boterhammen met mijn moeder.

Mijne lieve vriend Tom Kets aka Keefman brengt weldra zijn eerste videoclip uit. Deze videoclip is een productie en regie van mijn neef Steven Perceval.

Begin november verhuizen we met de ploeg van BOLLEKE SNEEUW  naar China waar we te gast zijn op het China Art Trade Festival in SHANGHAI. Daar spelen onze acteurs de Engelse versie en reperteer ik met Chinese acteurs aan een Chinese versie van deze voorstelling. 

I am not scared.

I’ll be home soon,

In my own warm nest.

I am not scared.

I’m starting to wheeze.

I’ll be home soon, Mummy.

I’ll be back in your lap soon.

I am not scared.

I can’t get away.

My chubby legs are stretching and chafing.

My rosy toes are up in the air.

I’ll be home soon.

I am not scared.

Green are the walls!

White are the neighbours.

I am not scared.

I am young and beautiful.

Wear a blue crown.

And am being revered by kings and princesses.

I am Spring.

I’m starting to wheeze.

Look, the stars are so still.

It’s raining, it’s raining,

It’s dripping on me

And when we’ve had enough rain

Then it will stop.

Nu zondag een extra extra extra voorstelling van DE LERAAR!

Meer info op www.driepees.be