Mijn studenten in Lommel dwarrelen elke ochtend als vederlichte watjes binnen.Uit de mond van een betrouwbaar iemand horen ze hoe ze zich in deze omgeving moeten gedragen. En ik ben niet meer dan iemand die met zijn op ervaring berustende kennis zegt dat je niet met woorden kan beschrijven wat je ziet. Verwarring en een lang gewenningsproces brengen ons dichter bij elkaar. Soms nog stil, soms nog schuchter als een kat die  geen schaduw kan vinden onderzoeken we hoe anders de wereld kan zijn als we dit of niet anders durven bekijken. Na enkele dagen en vlak voor een vakantie zijn linker en rechterbenen nog steeds onzeker van elkaar maar hoe langer we bij elkaar blijven hoe meer de mist optrekt en als we de tranen van ons gezicht afvegen zien we dat, is het toeval of geluk, alles met elkaar in verbinding staat. Een enkele provocateur vraagt of hij mag vertrekken en ik laat hem gaan om hem, omdat er niemand had om gevraagd, enkele ogenblikken later en een beetje kwaad op zichzelf terug in de groep op te nemen. Mensen aanmoedigen, liefde en warmte geven blijkt voor velen een gedragscode die ze niet kennen omdat er nog steeds gegrossierd wordt in de vergelijkende studie van de schuldvraag door mensen die deze mensen gebruiken om zichzelf op een landkaart te zetten en dat maakt me misselijk, ze hebben theorieën over individuele of collectieve bedoelingen terwijl ze zich alleen maar moeten bezig houden met fundamentele wetten. Namelijk diegene die in het het meest onduidelijke schrift in gouden letters geschreven staan: “Mag ik een kind zijn?”. De laatste tijd word ik als “expert” bestempeld in dit gebied dat sommige “kunsteducatief” of nog erger “sociaal artistiek”  noemen en dan geef ik lezingen. Ondertussen ben ik ik over  in Vlaanderen en Nederland geweest en samen met mijn publiek ben ik verbaasd als ik hen zeg  dat het alleen maar gaat over LUISTEREN, je hand uitsteken, instinctief  en af en toe samen die brok weg slikken die zich in je keel aan het vormen was voor je kan doorgaan.

MARIA VAART komt terug vanaf september 2011.  Meer info en tickets vind je op www.hetgevolg.be !

Richard Burton schreef : “…Ik geloof en hoop dat Elisabeth mij allerlei fijne kneepjes van het filmvak heeft bijgebracht waarvan ik het bestaan niet eens kende en die ik – het maakt me razend als ik er aan denk – zelf in mijn twaalf eerdere films had kunnen ontdekken als ik niet zo timide en arrogant was geweest en niet zo vol onwillig ontzag en opstandigheid had geweigerd om van grote acteurs te willen leren. Dat is een van de brandmerken van de heimelijk afgunstige toneelspeler. Zij heeft me onder andere de waarde van de absolute stilte bijgebracht, en dat mijn stem niet luider hoeft te klinken dan bij een telefoongesprek.”

Nog tot zestien april 2011 kan je in en rond Zeeland (Nl.) naar “de Rietdekker” gaan kijken. Pers en publiek zijn nog steeds laaiend enthousiast over deze vertelling die ik samen met acteur Bram Kwekkeboom maakte voor theaterproductiehuis Zeelandia uit Middelburg. Voor de speellijst check hier.

Mijn lief en ook bijna mijn vrouw, Marit Stocker, heeft net samen met me een prachtig project begeleid in Ekeren met de studenten van de Moretus school. Ondertussen werkt ze al  een half jaar met jongeren van om en rond Tessenderlo aan een nieuw project; “Travaux”. Dit in opdracht van Villa Basta uit Hasselt. Op 06 mei 2011 kan je deze zoektocht bewonderen in cc het Loo in Tessenderlo.

Sinds twee weken werk ik samen met een twintigtal jongeren van Buso “de Zonneweelde” uit Lommel. Deze jongeren krijgen de kans om de wereld grootser of kleiner te kunnen zien.

Wanneer we een maatschappelijke analyse maken moeten we durven erkennen dat de de kwetsbare groepen in onze samenleving voortdurend worden gesanctioneerd. De samenleving zet heel sterk in op het disciplineren en sanctioneren en straffen van de kwetsbare sociaal-economische bevolkingsgroepen.

Een radicale codeswitch binnen onze benadering kan er dus uit bestaan dat we ons veel meer leren focussen op wat kinderen en jongeren wel kunnen en dit ook leren benoemen en deze houding consequent en overal proberen toe te passen. Het is geen gemakkelijke weg, maar deze houding kan onverwachtse vruchten en resultaten met zich meebrengen. Daarenboven is de kans groot dat dergelijke ommekeer ook een preventief effectief resorteert. Inzetten en benoemen op wat kinderen wel goed doen, draagt bij tot een sterker en positiever zelfbeeld wat ongetwijfeld zal ressorteren in boeiende en constructieve interacties. Eind mei van dit jaar ziet u alvast een klein resultaat van deze gedachte in Lommel.

Het frutselen van deze tijd vergrendeld de deuren van ons hart. Het genoegen om er niet over te praten zorgt er voor dat alle kamers in onze huizen hetzelfde blijven. Het ssssstilzwijgen rechtvaardigd dat we elkaar gewoon voorbij lopen. En toch zie je overal gestolen harten, het verlangen om er over te praten, de verwennerij van het waaien van de wind. Maar nog meer zie je het frutselen, een onbeduidend gebaar. Geen duidelijke tekens, ook niet van de schrijvers. Iedereen heeft zich genesteld in frutselen.

Zaterdag 26 maart 2011 hebben we de 133ste en voorlopig laatste voorstelling gespeeld van onze  “u bent mijn moeder”.

Dinsdag 29 maart 2011 geef ik een lezing aan de Gentse universiteit over mijn werk. Mocht je d’r bij willen zijn vind je meer info op www.galop.ugent.be