niet duwen

Ze legt haar hand op de mijne. Ze is veel ouder. Ze is wel heel mooi en ruikt zoals ik nooit daarvoor iemand heb geroken. Ze duwt mijn hand niet maar legt ze gewoon op de mijne. Dit is 4B. Tot voor kort bestond deze klas niet. Ze is speciaal voor mij opgericht. Ik kon niet volgen in 4A. Ik begreep meester Valkenborgs niet. Hij deed nochtans heel hard zijn best. Waarom? Dat heb ik pas veel later ontdekt. Omdat mijn hoofd vol zat.

En zij, ze legt mijn hand op de mijne en laat me letters vormen zonder dat ze me duwt. Ik ben verliefd op haar. Zij is mijn juf, Verwimp is haar naam. En ik ben verliefd terwijl ze me laat schrijven zonder dat ze duwt. Ik schrijf nauwkeurig omdat ik verliefd ben maar ik kan niets met die liefde doen omdat zij mijn juf is . Waarschijnlijk omdat ze niet duwt. Mooier en sierlijker heb ik sindsdien nooit meer geschreven. Ik ontwikkelde mijn handschrift met haar aanraking in mijn gedachten. Ze liet me even deel uitmaken van haar wereld. Participatie van haar hand of zoiets.

Later. Zonder de juf.

“Denk je dat je er iets mee kan?”. Voor me staat een andere juf, een beetje lacherig. Achter haar staan lompe lijven, even lacherig maar anders. Jonger dat zeker. Naast de juf staat een wat oudere leraar hij knijpt z’n ogen de hele tijd zo verschrikkelijk fijn alsof hij opzoek is naar het rolluikeffect zonder rolluik. Toen ik voor het eerst ging alleen wonen wilde mijn moeder persé dat ik voiles aan de vensters zou hangen zodat de mensen niet konden binnen kijken. Ah! Misschien is dat het! Misschien wil hij niet dat ik bij hem binnen kijk! Te laat! Voor hij het weet staat hij te bewegen. Achter hem staat de groep, ze reproduceren zijn bewegingen maar anders.

“Ik doe dit niet graag.”, zucht de rolluikleraar als ik voorbij kom. “Ik weet niet wat ik moet doen?”, blijft hij zuchten en slaat inspiratieloos zijn ogen naar de hemel.

Ik geef hem het advies om de beweging die hij aanzet voort te zetten zonder te denken op wat er komen gaat. Ik neem zijn hand en beweeg mee met zijn beweging. Ze beeft, ze zweet. Ook de hand van de rolluikleraar weet het niet. Ook zijn hoofd zit vol. De lompe lijven achter hem nemen elkaars hand en bewegen. De één forceert de hand, de ander laat ze liggen en beweegt als de deining van het water. Ze vinden hun manier om hier mee om te gaan. Ze willen niet allemaal “ in the spotlights” gaan staan en een verhaal vertellen. Hun verhaal over hoe ze te vroeg moesten zorgen en hoe waarom hun hoofd vol zit of helemaal leeg. Hoe ze de fundamenten waren voor de B klas. Nee, ze krijgen elk een rolverdeling. Elk krijgt een functie mee. Een klein stukje waar hij of zij verantwoordelijk voor is. Participatie of zoiets. Ze maken deel uit van een geheel. Ze bewegen met elkaar en met hun verhaal. Ze ontdekken elkaars krachten en onvermogendheden. Ze moedigen elkaar aan en maken de hoofden leeg met humor. Humor is zo belangrijk.

Ze stotteren en beledigen elkaar maar weten dat ze wel degelijk iets kunnen. Elk vanuit hun zijn en vragen zoals, “hoe ziet de wereld mij?” of “Als ik niet was wie ik nu ben wat zou ik dan zijn?” .

Na afloop staat de rolluikleraar in een hoekje van de receptie en knikt. Ik stap op hem af.

Hij heeft een bibberlip. “Bedankt, ik heb anders leren kijken. Ik ben meegegaan in de deining van hun verhaal.”. En zo werkt het maar net. Stap mee in hun hoofden. Ga voort op de energie die je krijgt en ieder schrijft een prachtig verhaal.

Een verhaal vanuit jezelf.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s