reizen om niet te vergeten.

Om zeven uur ’s ochtends neem ik de trein naar Amsterdam en kijk naar de huizen die in de stad verdwijnen, een beeld dat over gaat naar wervelende velden waar boeren de hele nacht in de lichten van hun dorser hebben gewerkt om dan terug over te gaan naar huizen die in steden verdwijnen omdat huizen altijd verdwijnen. Tegen acht uur krijg ik telefoon van mijn zoon, hij is wakker en wil me een fijne dag wensen in Amsterdam! ‘En papa…mag ik volgende keer mee naar Amsterdam?”. Natuurlijk mag hij volgende keer mee en hij vergeeft me dat ik hem deze keer niet mee op avontuur heb genomen. “Niet vergeten dat ik van je hou, papa!”. Dat zal ik zeker nooit doen en het gesprek wordt onderbroken door een tunnel. De drukte op de trein doet me verlangen naar een verlaten boerderij met een appelboom en daaronder een bankje. Gruwelijke tegenstelling die me altijd weer uitdaagt in dit leven. Deze dagen krijg ik veel aanbiedingen en telkens kom ik weer op dat verlangen naar dat andere alsof ik nooit tevreden ben of mezelf niet goed genoeg vind. Eens in Amsterdam word ik meegetrokken door de vlucht der volkeren en zie ik een vrouwtje die heel zuinig het woord petuniaatje uitspreekt. “ Petuniaatje”, zonder haar lippen van elkaar te doen.

Een duidelijk geroutineerde kaartjesverkoper geeft me  een kaartje en als ik vraag of ze me kan zeggen wanneer we op mijn bestemming zijn zegt ze; “there’s a voice who will tell you.” Ik ga zitten en wacht af welke vreemde kracht me zal influisteren dat ik op mijn bestemming ben. De zin van de kaartjesverkoper blijft als een soort mantra door mijn hoofd dreunen tot ik inderdaad een man met wasknijper mijn bestemming hoor afroepen. Ik stap uit, ga het gebouw binnen waar ik een congres voor werken met bijzondere jongeren open en terwijl ik voor mijn publiek sta en vertel over het zoeken naar wat er achter de mens schuilt zie ik fonkelingen,  voel enthousiasme en weet weer waarom ik stad en land afreis om mijn verhaal te vertellen. Want, nondedju, ik weet dat ik niet mag vloeken, maar nondedju, elke mens heeft een droom, een talent, een vraag…dat moet we allemaal weten dat mogen we nooit vergeten.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s