3 dagen…

We stonden voor het kasteel, “Nu ga ik je om iets vragen”, zei ik. Ze trok haar jas hoger. “Ik ben heel erg verliefd op je.”. Ze sloeg beide handen voor haar aangezicht en huilde even, ze lachte en was kwaad omdat ze haar tranen de vrije loop liet. “Ik was net hetzelfde aan het denken”, zei ze. “Het is toch vreemd dat je soms op hetzelfde moment dezelfde gedachte hebt.”. We voelden ons als een stuk vloeipapier met dezelfde tekening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s