Vlaamse-vitaya-auto-kinderen

Vandaag begon de dag met een Vlaamse gaai die wat mussen wegjoeg om aan de pinda’s te pulken die we in de tuin hebben hangen. Ook in zijn gedrag was niks afwijkend van het standaardpatroon terug te vinden; hij kwam, hij keek, hij wipte wat rond, joeg de rest weg en vrat de hele zak pinda’s op. Toen ik buiten kwam was de wereld gehuld in een pré-lente sfeertje. Ik probeerde mijn auto te starten en dat bleek niet te gaan. Deze auto is nu bijna zeven jaar en begint stilaan tegen de verwachtingspatronen in niet meer te rijden. Als een aap met omhooggerichte neusgaten belde ik naar de wegenwacht en ze konden me vertellen dat m’n alternator stuk is. Een beetje zoekwerk op het internet leert me dat het vervangen van een alternator weer bakken vol poen gaat kosten. Morgenvroeg begint de zoektocht naar een redelijke oplossing. Ondertussen heb ik afscheid genomen van “Eeuwige sneeuw”. Vele volle zalen droegen ons telkens naar een warm en enthousiast publiek. Nu ja, af en toe was er natuurlijk iemand die er geen reet aan vond maar dat mag, dat moet zelfs. Wat ik vooral grappig vind is hoe volwassen mensen, begeleiders/ouders/wachters van het kinderrijk, soms aan me kwamen uitleggen dat “de dingen u maakt te moeilijk zijn voor kinderen maar ik heb er wel van genoten.Maar ik vraag het me af…”. Daar eindigt het meestal mee, “ik vraag het me af…” en dan is er een onbeduidende stilte die naar een pils  kijkt, zich omdraait en weer verder staart naar het verjaardagsfeestje dat ze combineren met de voorstelling.Want dat is het natuurlijk, we leven in een “vrijetijdssamenleving” (waar ik mijn geld mee verdien!) waar in mensen hun identiteit laten afhangen aan de manier waarop ze hun vrije tijd doorbrengen. En in die tijd willen ze vooral geen lastige vragen of moeilijke thema’s wat dat straalt af op hun aanzien. Het gevolg is dat de industrie die voor de jeugd en de kinderen werkt bijna helemaal uit hoofdletters en uitroeptekens bestaat. Rustpunten ontbreken, verveling staat gelijk aan falen. Van de kinderen en van de ouders/ begeleiders/ wakers van het kinderrijk. De ruimte die ik creëer als theatermaker is een plek waar je kan en mag denken, overdenken en verwerken. Maar ik heb al gemerkt dat de kinderindustrie elk risico wil uitsluiten, een kind mag niet mislukken, alles moet en zal lukken en dat moeten we communiceren. Ondertussen boksen vele kinderen als volleerde terroristen een eisenpakket in elkaar met ultimati en krijgen hun zin zonder dat ze hoeven na te denken. De ouders organiseren feestjes, gaan naar een “evenement” om het prinsheerlijk leven van hun oogappel en hun zelfbeeld hoog te houden. Natuurlijk mag ik niet iedereen over de zelfde kam scheren, soms zijn er al ouders die weten dat er een heel leven voor nodig is om de gevolgen van een opvoeding boven te komen. Die ouders laten hun kinderen kijken en luisteren vanuit zichzelf zodat de kans klein is dat we ze ooit op Vitaya zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s