de zee blijft.

Ik stond in Oostende in een café. Naast me kwam een man zitten.

Ik ga wel vaker naar de zee als ik moet schrijven, ergens vanaf wil zijn of lief wil hebben.

Dat zijn allemaal goeie redenen om naar zee te gaan. Om het in de zee te gooien en te kijken wat zij er allemaal mee doet. Ik stond dus in dat café en er kwam een man naast me zitten. Dat op zich is niet zo vreemd maar  de man herkende me. Ja, ik heb een tijdje op televisie meegespeeld, ja, ik ben acteur. Ja, ik beken. Meestal zeg ik, als ze me vragen waar ze mijn gezicht van kennen dat ik gisteren een oud vrouwtje heb vermoord in Oudenaarde en dat dat op het nieuws was. Je ziet ze dan even wegkijken, denken en dan schuiven ze een stoel op. Want nu eerlijk, ik kom al een eeuwigheid niet meer op die beeldkast en de gek die me nu nog herkent van de komediereeks die ik ooit gespeeld heb heeft echt niks meegemaakt in zijn leven.

Maar deze man vroeg me of ik Almir vermoord had? Nee, dat heb ik niet en de man die denkt dat er echt een moordenaar in me schuilt die kijkt dan weer te weinig televisie om een echte van een valse boeventronie te onderscheiden.

“Nee, ik heb Almir niet vermoord.”, zei ik,”Ik ken Almir ook niet.”

De man dronk zijn pint leeg, knikte en ging weg. Die avond kwam er nog een zatte vrouw naast me zitten die me ook herkende. Haar verhaal was veel schrijnender, haar man zat in de gevangenis, ze had een dochtertje en ze moest er helemaal alleen voor zorgen. Dat wekte bij mij zulk een medelijden op dat ik deze vrouw en haar dochterje gelijk wilde adopteren maar ik mocht er niet aandenken wat er met me zou gebeuren mocht die man uit de gevangenis komen. Ik liet haar begaan toen ze me vroeg om mee naar de toiletten te gaan.Ze viel van de trap, ik heb haar recht geholpen, ze begon me te kussen maar ik duwde haar van me af. Ik liep naar buiten, naar de zee, in de verte zag ik een boot. En ik dacht aan de bemanning die op een paar vierkante meter dagen, weken, maanden moeten samenhokken. Wat voor een spanningen dat allemaal niet veroorzaken zal? Als je ziet dat ze in deze wereld mekaar al de kop inslaan voor het minste geringste wat moet dat dan niet op zo’n schuit zijn te midden van de oceaan?

Ik ging slapen en de volgende dag met de trein weer naar huis. Toen ik thuis kwam vroeg ik mijn vrouw om samen te blijven en een kindje te maken. Dat hebben we gedaan, nu zijn we al lang uit elkaar, het kindje is er,we doen co-ouderschap maar de zee blijft ruisen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s