Tranen bengelen langs muren van steen.

Schoon is het wel

Maar het doet zo’n pijn.

Als ge denkt dat ge eindelijk uw doel bereikt hebt dan schieten ze u naar beneden.

Vaders, moeders, broers, voelen hier geen genade.

Als de zon dan wegtrekt en het zicht wordt klaar dan pas weet ge  hoeveel schade er is.
Huilen vanbinnen is nooit leuk.

 

Steden van mist.

Mensen die kronkelen

Omdat niemand de juiste woorden vindt.

Onnatuurlijke kracht wordt ontwikkeld om ons zelf een houding te geven.

Kracht – patser.

Sol – daat.

Een muzikant met een geweer zijn hand.

Niet meer denken.

Geen vaders, geen moeders, geen broers die schreeuwen om een verlies.

Ge zijt ne man

Ook al  fluistert uwe  geest van niet.

Ga door.

Volg het spoor.

Soms vraag je je af hoe mensen op deze blog komen? In de blog statistieken zie je dat mensen op deze blog op de meest vreemde trefwoorden zoeken en hier terecht komen. Bijvoorbeeld als je op “man met grote handen” zoekt dan kom je bij mij terecht. Wel ik kan je verzekeren, ik heb de kleinste handen van de hele wereld! Al eeuwen word ik uitgelachen met mijn handen dus is het echt te maf voor woorden dat ik in de googlezoekmachine geregistreerd sta met “man met grote handen”. Wat ik me wel af vraag is waarom mensen dat zoeken, “een man met grote handen.”? ’t Zou natuurlijk van alles kunnen zijn maar ik denk dan, omdat ik zelf ook aan ’t verbouwen ben, omdat ze iets groots moeten versjouwen. Of misschien is het wel een heel klein mevrouwtje die opzoek is naar een man met grote handen om haar in één keer op te heffen. Misschien wil ze dat wel eens meemaken? Wat zou jij kunnen doen met een man met grote handen? Ik heb ooit, en daar is hij weer!, Jean Marie Pfaff een hand gegeven. Jeezes, wat heeft die man grote handen seg! Daar konden de mijne makkelijk vijf keer in. Eerlijk, denk ik dat het een handicap is als grote handen hebt meer dan ik met mijn kleine handen. Gisteren ben ik naar Bert Kruismans’ nieuwe show gaan kijken in Aalst. En die heeft een grote snor. “Grote snor”. Nu ik dat heb geschreven komen er dus nu ook mensen op mijnen blog die iets moeten weten over een grote snor. Misschien moet ik daar dan iets over schrijven? Maar ik heb geen snor. Meer nog, ik sta echt belachelijk met een snor. Bert Kruismans staat goed met zijn snor,  maar ik? Je moet het als vrouw ook willen, hé. Zo’n snor. Ik denk dat het kriebelt.

Ik ben het liefst van al zacht in mijn aangezicht.Ja,zacht! En ik doe dat niet voor de vrouwen, hé! Ik doe dat voor mezelf want ik krijg uitslag als ik mijn stoppels laat staan. ‘k Zal u vertellen, ik heb me nooit leren scheren. ‘k Heb op tournee geleerd hoe een man zich scheren moet en daarvoor klote ik zomaar wat aan en ik kan u verzekeren, ik zag er ni uit. Maar nu weet ik het ongeveer, ik heb het mezelf geleerd, en nu scheer ik me dus elke dag. Zacht, met mijn te kleine handen.

Nonkel Jef is dood. Nonkel Jef was de man van tante Maria. De zus van mijn vader. Vele zomers ging ik bij hen logeren. Tante Maria en nonkel Jef namen me dan naar al de plekken die ze gingen bezoeken. Tante Maria was voorzitster van de PVV – dames in Beringen en moest- omdat ze dat zelf wou- goed aanwezig in het plaatselijke leven. Kin – avonden, naar het Koersels kapelleke…Tante Maria vooraan en nonkel Jef er achter. Kijkend, sigaretten rokend en knikkend naar al die mensen die hij vaag kende. Nonkel Jef hoorde slecht en lachte luid. Maar nooit uitbundig. Z’n lach bleef altijd achter z’n tanden en toch rolde soms tranen van vreugde over zijn wangen. Elke ochtend lazen nonkel Jef en tante Maria de krant, daarna reden ze naar de bakker of ging tante Maria naar de kapper en nonkel Jef bracht haar en wachtte. Met mijn vader besprak hij de politiek, de sport, het leven tout court maar nooit ging hij ergens tegen in. Hij liet mijn vader zijn gedacht, luisterde, zei er het zijne van en ging dan naar de kelder om iets verfrissend te halen.

Toen tante Maria stierf werd ze gecremeerd op oudejaarsdag. De koffietafel was in het casino van Beringen. Een grote zaal was voorzien maar meer dan de helft bleef leeg. Nonkel Jef zat en keek en dacht er het zijne van. Elke middag ging hij eten in een plaatselijke taverne. Iedereen vind het normaal dat hij daar was. Te normaal.

 

Na de dood van tante Maria wilde nonkel Jef ook zo snel mogelijk weg, haar achterna. Hij deed wat hij deed en wachtte.Toen hij ziek werd wilde nonkel Jef geen hulp; geen dokters, geen ziekenhuizen. Kanker was over zijn hele lichaam uitgezaaid. Mijn vader probeerde elke dag bij hem op bezoek te gaan en vertelde hoe hij langzaam aftakelde. En nu is hij er niet meer. Met mijn vader in de buurt is hij gestorven. Mijn vader is vandaag jarig maar vieren doet hij niet. Toch niet echt. Langzaam ziet hij mensen die hem ook nauw aan het hart liggen kwaaltjes krijgen en verdwijnen dat rijmt moeilijk met jarig zijn. Nonkel Jef zal nu al bij tante Maria zijn en tante Maria zal hem aan iedereen die ze kent voorstellen en nonkel Jef zal kijken, knikken en er het zijne van denken.

Ook mijn allergraafste schoonzus is in de blogosfeer terecht gekomen,heerlijk.

http://annelissenvliegterin.blogspot.com/

gaat dit lezen!

            ik heb vleesangst

als kind al

dat komt door Maurice

de beenhouwer om de hoek

met zijn kiekenkontenkop

en zijn te grote witte tanden

die vloekten bij zijn roodkoperen kop

van geronnen bloed

een pond geperste kop Maurice alstublief

en dan lachte hij zijn witte tanden bloot

en brabblede iets onverstaanbaars

awaidgaizemetskevasj

beenhouwers

ze hakken hun woorden met hun tanden

ze spuwen hun angsten naar de klanten

en Maurice maar lachen

awaidgaizemetskevasj

ik doorsta nog steeds doodsangsten

als ik zo een koteletje op mijn bord krijg

zie ik altijd die tanden naar me kappen

later heeft hij zich opgehangen

in de winkel geplet tussen de runderen

door de schok was zijn gebit

uit zijn bek geschoten

hij lachte zich een ongeluk

een pond geperste kop alstublief

Mijn broer Peter was met alles eerst, hij was dan ook ouder dan ik maar nu heeft hij ook z’n eigen blog:

www.peterpercevalshumancomedy.blogspot.com

Hoe meer communicatie, hoe minder er gezegd wordt

Hoe meer internetpagina’s, hoe minder inhoud

Hoe meer netwerksites, hoe minder menselijk contact

Hoe meer porno, hoe minder kinderen er geboren worden

Hoe minder grenzen, hoe meer nationalisme

Maar laten we er tenminste voor zorgen dat we kunnen blijven lachen. If you can’t beat them, join them. Hip, hip, hoera voor nog meer rommel op het net. 

Wij, “de Percevalinos” slapen allemaal hetzelfde!

Ik weet het zeker want ik heb bij mijn vader geslapen,

Jaren het stapelbed gedeeld met mijn broer Peter.

Mijn neven heb ik zien slapen!

En mijne zoon slaapt ook zo.

Met één voet onder de lakens uit.

Bekijk het als een thermometer om altijd de ware buitentemperatuur te weten.

“Met de vinger aan de pols.”,zou je kunnen zeggen want ze kunnen ons nooit verrassen met één of andere onverwacht manoeuver in het midden van de nacht want wij zijn er altijd klaar voor.

“Altijd paraat!”, zou je kunnen zeggen want altijd in het volle besef dat er verder dan dit nog veel meer is. Conclusie zou kunnen zijn dat we wreed slechte slapers zijn en dat is ook zo maar dat ontwikkelt zich dan weer meer op latere leeftijd. Mijne zoon zit nog in de oefenfase van zijn leven dus dat voetje is puur traditie…nu nog want later! Dag en nacht en altijd, “de Percevalinos”. En waar ze dan van wakker liggen? Dat het leven gaat zoals het gaat en waarom het dan niet anders is. Maar dat is voor later.

De waarheid zit soms in een koekje.

Ik zag de waarheid deze week aan de zee.

In de zee.

En dan weet je dat de waarheid iets is wat niet uit monden komt maar in datgene zit wat je ziet en voelt.

In de zee of in een koekje.

Voor de rest zijn we stof en begrijpen elkaar in de stilte.

In ieders waarheid.