de woorden en de dood.

Samen met oom Bert rijd ik de dag van mijn huwelijk naar de bakker. We waren allebei te vroeg wakker. Hij vertelt me over de sluipende ziekte in zijn lichaam en wijst me op een put in de weg. Ik voel me op dat ogenblik jong en onervaren en heb geen woorden. Zelden weet ik wat te zeggen bij ziekte of dood. Vorige week stierf mijn tante Jeanne en ben ik de voorlaatste nacht van haar leven bij haar geweest en heb haar voorhoofd gekust maar had geen woorden. Toen mijn goeie vriend Dimitri stierf aan kanker hadden we geen woorden meer voor elkaar hoewel we daarvoor héél veel woorden samen hadden. Toen mijn zoon Jef veel te vroeg geboren werd had ik geen woorden en kon nauwelijks een klank uitstoten toen de verpleging me vroeg of ze hem nog snel snel moesten dopen mocht hij het niet halen. Geen woorden. Is deze stilte gelijk aan verstomming of een naar binnen keren van de gedachten? Soms is het goed om geen woorden te hebben.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s