gisteren kwam mijn zoon me zeggen dat ik nooit mag trouwen omdat hij anders zijn vader kwijt is. Zijn mama gaat trouwen en hij is daar wreed mee bezig dat hij haar gaat verliezen. Gescheiden zijn…
mijn hart.
In september maak ik voor Open Monumenten een nieuwe reeks van “Mijn hart”; een voorstelling in een huis met een zekere bouwkundige geschiedenis. Vorig jaar heb ik op Open Monumentendag een voorstelling gemaakt in een huis in de kerkstraat in Antwerpen. Op het eerste zicht was het een oud vervallen huis zoals er daar veel in de buurt staan maar eens de voordeur door kwam je in een fascinerende geschiedenis terecht vol liefde, trouw maar ook natuurlijk intriges, overspel en geruzie over geld. Bedoeling van dit project is om iedereen vanaf 06 jaar te laten kennismaken met een geschiedenis van een huis. Dat het meer is dan een hoop stenen. Deze keer speel ik het project ook in de verschillende provincies. Zo ben ik gisteren een psychiatrische instelling gaan bezoeken in Eeklo. Het is mengelmoes van stijlen maar het hart waar het ooit uit ontstaan is door de wil van enkele hoogbejaarde kloosterzusters bewaard gebleven. Je krijgt een prachtig beeld van hoe mensen vroeger over geesteszieken dachten. Wist je bijvoorbeeld dat vrouwen van rond de dertig die nog geen man hadden en die er een flamboyante levensstijl op na hielden veilig werden weg gestopt om de erfenis veilig te stellen? En zo zaten vele mensen onschuldig in de psychiatrie. Ik vond het wel geruststellend te horen dat alles te genezen valt en nu ja, zo goed als alles. Dit wordt ongetwijfeld weer een boeiende geschiedenis. In oktober, ergens in Eeklo, “Mijn Hart.”, een productie van het Paleis in samenwerking met Open Monumenten.
“Deze muziek moeten ze spelen op mijn begrafenis.
Op mijn laatste rustplek.
Ik,
Tussen zes houten planken.
Ik hoor niks.
De ultieme stilte.
Alleen het gewoel van de aarde op mijn hoofd.
En dan moet er iemand iets over me zeggen.
Over hoe goed ik wel niet was.
Over hoeveel goeds ik heb gedaan…
Wie kan er iets over me zeggen?
(denkt lang na)
Ik ken niemand.
En sterven?
Hoe kan ik sterven zonder hart?
Mijn lijf is koud en kil.
Ga toch weg;
Ga toch allemaal weg.
Wat doen jullie hier?
Het weer is goed buiten.
Het stond in de krant.
Het weer is goed.
Als het in de krant staat is het zo.
Ik hoef de zon niet te zien.
Mijn bleke vel zou verschrompelen moest het de zon zien.
Wat willen jullie weten?
Mijn naam?
Norbert.
Dujardin.
Zoals je het zegt; Dujardin.
Vroeger stonden hier fruitbomen.
Hier waar jij nu zit stond de mooiste.
Niet huilen,
Boos zijn,
Huilen is voor niks goed.
Huilen is voor kinderen.
Ik haat kinderen.
Mijn vader zei tegen me als je groot ben dan krijg je een olifantenvel.
En hij vloog weg,
Hij vloog weg van de fruitboom waar jij nu op zit.
Mijn vader was de mooiste vlinder die er was.
Mijn vader was een vlinder.
“Mijn vrijheid, boven alles!”, riep hij toen ik nog niet geboren was.
Mijn vader was een vlinder.
Zijn vleugels waren van paardenbloemen.
Zijn lichaam was van leder, groot en sterk.
“Als je groot bent dan krijg je een olifantenvel!” en hij vloog weg.
Daar hing ik, in mijn eerste kleine huisje.
Ik zag de wereld door mijn aderen.
Kleine buisjes die me eten gaven.
En meer en meer.”
Uit “Mijn Hart”- Kerkstraat Antwerpen.
de zon schijnt.
De zon schijnt en jij bent er niet. Jij loopt door een andere stad. Praat met andere mensen. Lacht ze zelfs toe. Ik bracht mijn zoon naar school en hij vroeg waar je was en waarom je er nu niet was en gisteren wel. Ik wist ook niet wat ik daarop moest zeggen. stilte. Maar kijk, de zon schijnt en jij bent er niet. Jij loopt door een andere stad. Misschien fiets je wel, misschien kom je vandaag een one night stand van vroeger tegen of een oude liefde waar mee het nu wel goed klikt want, vroeger niet maar nu wel of misschien vroeger ook wel maar het was maar voor één avond en dat hadden jullie afgesproken of wisten jullie, zonder woorden. De zon schijnt en ik vraag me af hoe het met je is daar in die andere stad, op die fiets en hoe je je voelt als je die mensen toelacht want dat kan je goed. stilte. De zon schijnt en mijn hoofd en hart verbergen zich in mannelijkheid hier in deze stad waar ik alles heb; een zoon, werk, familie, vrienden heb ik er 1 maar dat is ook al lang geleden realiseer ik me nu. Alleen de liefde ontbreekt me hier. Want de zon schijnt ook in deze stad, ik gooi me in de stad en iedereen lacht me toe en zet zonnebrillen op en kijkt vrolijk of “o, waar ken ik u van?”. De lente is daar, het wordt een warme zomer. Ik zet de venster open en kijk.stilte. De zon schijnt en ik zal doen alsof ik vrolijk ben en ook mensen toelachen dat lijkt het me het best als de zon schijnt.
Miauw!
Je kan de dingen des leven niet nodeloos blijven vasthouden. Ja, dat gaat niet. Dus lossen! Dat begint ‘ s ochtends en dat eindigt ‘ s avonds en als je er ’s nachts je slaap voor laat dan ben je niet goe bezig. Los laten, het is iets wat ik als kind al niet kon; ik begon al te huilen bij het afscheid van mijn moeder aan de voordeur en dat had echt te maken dat ik mezelf inbeelde dat ik haar nooit meer ging zien. Later, als lief kon ik ook nooit los laten en dat werd dan als jaloezie begrepen en misschien was het dat ook wel. En nu ben ik vader en sta er weer voor en probeer mijn vaderschap week om week heel goed uit te voeren(vind geen juiste benaming, want je Bent vader;vader zijn=is)Maar om dat het week om week is moet ik mijn zoon- week om week- ook los laten en daarom begin ik hem zo tegen dat hij vertrekt op te vreten. Echt letterlijk, ruik en proef ik aan hem om hem nooit meer te vergeten. En als hij dan weer terug komt dan ruik ik mijn ex-vrouw haar geur maar ook dat is fijn want zo komt ze toch weer terug in mijn leven. Ookal wil ze dat niet en ik ook niet. Nee, dat heb ik écht losgelaten…Of niet…wél…een soort van los laten…zonder liefde. Het blijft een oefening. Ik denk dat dit het leven van de oefening is en dat ik dan terug kom als een kat die écht alles goed voor mekaar heeft! wadde gij denken?
paris-texas, 1 van m’n favorieten.
een favoriet filmfragement. heerlijke cinema. en wreed goe gespeeld.weet niet of ik wim wenders hiervoor moet betalen maar bij deze deel ik het met u en bedank u alvast dat u hebt willen kijken.
groot worden…
Hoe moet ik groot worden
als ik stil moet zijn
wanneer volwassenen praten
over het praten over mijn hoofden?
Hoe moet ik groot worden
als ik één van mijn ouders
om de week zie en me dan
in diezelfde stilte moet aanpassen
aan hun leven?
Hoe moet ik groot worden als ik broers noch zussen heb
die me de die woordjes,
ja, die woordjes,
toefluisteren die ik nog niet ken?
Hoe moet ik groot worden
als niemand me zegt waar en hoe?
Voor iedereen is het anders,
Ook voor mij.
Toch zal ik groot worden.
En stelen met mijn ogen en mondjes en regels tot me nemen.
De één al wat liever dan de ander,
tot ik harten hoor breken en me afvraag,
Waarom ben ik groot geworden?
begeerte in dikke letters.
De begeerte
in het bed
der minnaars
omhelzen
het dansen
van vingers.
Omhelzen
de adem
van alle goden,
onder gaan.
Naamloze
wilde paarden
voeren het schip
geladen in kleuren
van woorden.
Blootsvoets
over
de scherven lopen.
Players.
Mensen praten over; players, levellen, chikas en hoe ze dat van elkaar weten en hoe “niet erg” dat dat is als je voor een avond door een player wordt meegenomen en dat je dan moet levellen zodat je weet dat het maar voor één avond is en dan nooit meer. En dan vertellen ze dat dat allemaal geen pijn doet omdat ze dat dan weten en als je dat weet dan doet het geen pijn…En ik word stil. Omdat ik dat niet geloof. Ik geloof dat er veel eenzaamheid is in deze wereld en dat iedereen er iets aan wil doen om die eenzaamheid te verjagen en soms wat genegendheid te hebben maar ik kan niet geloven dat dat achteraf geen pijn doet.Zelfs geen klein beetje? Ik kan dat niet geloven. Je moet je op z’n minst toch een beetje leeg voelen…Of zélfs nog eenzamer. En wat ik nog erger vind is dat de mensen die dat doen ook nog eens tot een zeer lelijke – van fysiek heel lelijk- menselijke soort behoren. Dus mijn theorie is de volgende dat al die mensen die zichzelf laten bestempelen als”players” eigenlijk te lelijk zijn om een relatie aan te gaan en dat ze dan niet verder komen dan one-night stands omdat diegene waar ze het dan mee doen ’s ochtends haar of zijn ogen opentrekt en beseft, nee heel goed weet, dat ze met dit specimen niet verder wil. En dus zijn die benamingen niet meer dan schuilnamen voor eenzaamheid en lelijkheid. Leve de liefde!
het gevoel dat je bekruipt als je iets maakt en laat zien…
Bibberend en bevend
Nadat je een hele reis hebt afgelegd
Zet je de radio aan
Tussen het geruis van een nieuwe vlotheid
Kondigen ze de beoordeling van je laatste kind aan
Bibberend en bevend
Want je weet wat er fout kan gaan
De adem van de wereld lonkt
Of verstikt
Omdat iedereen het horen kan
Bibberend en bevend
Een talent is geboren, kondigde hij aan na onze eerste ontmoeting.
Bling, dat is de man van de radio fluisterde zijn faam.
Hij is belangrijk…
Als een paukeslag bij een stil moment.
Jaren heeft zijn bas me zenuwen door mijn lijf laten gieren.
Aantrekken en afstoten.
En ja, soms daalde de nevel van al je gedachten op je schouders neer of zweefde je met je hoofd tussen de wolken omdat ook je moeder het had gehoord.
Het was goed of het was stil.
Soms dacht je
Hij heeft er niets van begrepen
Het is een wreed complot tegen mijn artistieke bestaan.
Met geduld en het oog van de havik werd je recht of onrecht aangedaan.
Nee, dat is overdreven.
Drink een pint en ga met de wetenschap naar het volgende kind.
Bibberend en bevend.
stommigheid.
Ik dacht iemand goed te kennen. Maar daar kan je je dus vreselijk in vergissen, hé. Is het dan beter iemand niet te kennen? Als je mensen niet kent kan het niet zo’n kwaad dat ze onzin uitkramen. Nu ja, ik las iets van iemand ik dacht goed te kennen en dacht; “hoe kan je nu zo stom zijn!”. “Dat soort onzin uitkramen is niks voor jou…”, dacht ik en deed het boekje weer dicht.
Mijn buren zijn de hele dag bezig geweest met een soort van touw rond hun vijver te spannen om katten weg te houden van hun dure vissen. Ook vrij nuteloos denk ik want terwijl ze er mee bezig waren zag ik de buurtkatten in het gras,met hun kont op het muurtje de situatie bestuderen om “in de nabije toekomst” toe te slaan.
En zo ontdek je dat er soms wreed veel stommigheid is in deze wereld en staat het dichter bij dan je denkt.
Stefan Perceval 