Auteur: Stefan Perceval

Stefan is een maatschappelijk geëngageerde bruggenbouwer met de kwaliteit om de mensen opnieuw in hun kracht te plaatsen.

By op 1 reactie

            ik heb vleesangst

als kind al

dat komt door Maurice

de beenhouwer om de hoek

met zijn kiekenkontenkop

en zijn te grote witte tanden

die vloekten bij zijn roodkoperen kop

van geronnen bloed

een pond geperste kop Maurice alstublief

en dan lachte hij zijn witte tanden bloot

en brabblede iets onverstaanbaars

awaidgaizemetskevasj

beenhouwers

ze hakken hun woorden met hun tanden

ze spuwen hun angsten naar de klanten

en Maurice maar lachen

awaidgaizemetskevasj

ik doorsta nog steeds doodsangsten

als ik zo een koteletje op mijn bord krijg

zie ik altijd die tanden naar me kappen

later heeft hij zich opgehangen

in de winkel geplet tussen de runderen

door de schok was zijn gebit

uit zijn bek geschoten

hij lachte zich een ongeluk

een pond geperste kop alstublief

By op

Mijn broer Peter was met alles eerst, hij was dan ook ouder dan ik maar nu heeft hij ook z’n eigen blog:

www.peterpercevalshumancomedy.blogspot.com

Hoe meer communicatie, hoe minder er gezegd wordt

Hoe meer internetpagina’s, hoe minder inhoud

Hoe meer netwerksites, hoe minder menselijk contact

Hoe meer porno, hoe minder kinderen er geboren worden

Hoe minder grenzen, hoe meer nationalisme

Maar laten we er tenminste voor zorgen dat we kunnen blijven lachen. If you can’t beat them, join them. Hip, hip, hoera voor nog meer rommel op het net. 

By op

Wij, “de Percevalinos” slapen allemaal hetzelfde!

Ik weet het zeker want ik heb bij mijn vader geslapen,

Jaren het stapelbed gedeeld met mijn broer Peter.

Mijn neven heb ik zien slapen!

En mijne zoon slaapt ook zo.

Met één voet onder de lakens uit.

Bekijk het als een thermometer om altijd de ware buitentemperatuur te weten.

“Met de vinger aan de pols.”,zou je kunnen zeggen want ze kunnen ons nooit verrassen met één of andere onverwacht manoeuver in het midden van de nacht want wij zijn er altijd klaar voor.

“Altijd paraat!”, zou je kunnen zeggen want altijd in het volle besef dat er verder dan dit nog veel meer is. Conclusie zou kunnen zijn dat we wreed slechte slapers zijn en dat is ook zo maar dat ontwikkelt zich dan weer meer op latere leeftijd. Mijne zoon zit nog in de oefenfase van zijn leven dus dat voetje is puur traditie…nu nog want later! Dag en nacht en altijd, “de Percevalinos”. En waar ze dan van wakker liggen? Dat het leven gaat zoals het gaat en waarom het dan niet anders is. Maar dat is voor later.

By op

De wereld zinkt in mijn schoenen.

Dees doos is alle wa da’ k heb.

Ik zen ni ongelukkig.

Nee,ik zen soms wa verloren.

Dees leven is ni ça va.

’t Zijn leugenaars die dat zo noemen.

‘k heb mijn vrouw,

mijn grote liefde tot in ’t diepste van mijn tenen

verloren

omda’k kwaad was in dees leven.

Kon daar niks aan doen.

‘k zen zo geboren.

Dees doos is alles wa da’k heb.

Mijn moeder hee mij dat voorbeeld gegeven;

Spuwt op ’t leven dan staade altijd sterk!

Ze liep ook soms verloren.

Z’e gelogen over dees leven

Om ’t overleven ee ze nooit van haar hart gegeven.

Dees doos is alles wa da’k heb.

‘K eb twee flinke dochters.

De schoonhed zelve.

Ik zien ze hier soms voorbij paraderen.

Ze doeng of ze mij ni kennen

Dees doos is dan ook alles wa da’k nog heb.

En as ‘k goesting heb om te spuwen.

Dees leven te lijf te gaan.

Dan gaan ik in hoekske van de statie staan.

Daar waar de treinen hunne mist uitspuwen en ik roep de liefde van mijn leven heure naam.

By op

Toen ik gisteren thuis kwam stond er op de hoek van de straat een speciaal interventie team van de politie. Van die boomhoge gasten met bivakmutsen en al, klaar om ergens binnen te vallen. In de buurt waar ik  woon woonde vroeger ook Karel Deschutter, de huurmoordenaar van Karel Van Noppen.  En toch vraag ik me dan af, terwijl ik die gasten daar zo zie staan, hoe het leven van die of geene nu verder gaat. Ze pakken hem of haar op en dan…dan is het gedaan, denk ik dan. Of zou het echt zo zijn dat die mensen die ze oppakken het hen niks kan schelen? Of komen ze echt snel weer vrij? Nu ja, wat het ook mag zijn, ik zou het verschrikkelijk vinden…Ik zou vooral het contact met mijn zoon missen en het niet meer mogen gaan en staan waar je wil. Zou het echt zo zijn dat je de eerste weken alleen maar wil huilen en dat dan niet mag omdat je opgesloten zit tussen allemaal stoere mannen met straffe verhalen? Ik vraag het me af en wil het me verder blijven afvragen zonder het te moeten ondervinden. En toch, Ooit ben ik ‘ns in de cel beland omdat ik te veel had gedronken en de politie van Antwerpen over – ijverig waren/ zijn in het zich bezig houden met futiliteiten. ’t Is waar hé, plas tegen een boom en ze pakken je op maar pleeg een moord en ze doen alsof ze heel veel moeite moeten doen om je te vinden terwijl… iedereen weet dat als je een moord pleegt je je daarna zo onopvallend mogelijk tussen de massa moet bewegen omdat je anders opvalt en je mag niet opvallen. Iemand die een moord pleegt zal niet daarna tegen een boom staan pissen! Dus de politie moet zich niet concentreren op die zingende zot op z’n fiets maar meer op die grijze mus. Da’s een tip, hé!

Toen ik zo in die cel zat dacht ik, “nooit meer. Dit flikken ze me nooit meer.” Het machtsgevoel van die onbenullig- blauwe- dik- buiken omdat jij daar zit is met geen pen te beschrijven. Daarna verdrinken ze je in hun mallemolen van regels en wetten en die ze interpreteren zoals ze het begrepen hebben in les 1 van “ik wordT polis”. Afin, één troost is dat als je een moord pleegt of je doet iets anders wat echt niet door de beugel kan je moet zien dat je boven aan de ladder staat. Echt een wreed dik betaalde job, waar je nog meer krijgt als je ontslagen wordt. Da’s de kunst, dan laten ze je met rust. Dat zien we elke dag in ons kleine landje…

By op

De waarheid zit soms in een koekje.

Ik zag de waarheid deze week aan de zee.

In de zee.

En dan weet je dat de waarheid iets is wat niet uit monden komt maar in datgene zit wat je ziet en voelt.

In de zee of in een koekje.

Voor de rest zijn we stof en begrijpen elkaar in de stilte.

In ieders waarheid.

By op

Nu dat heel financiële wereld op z’n gat ligt. En de onzichtbare hand meer dan ooit geld heeft uitgegeven dat er niet is vrees ik dat er maar één iemand is die ons uit dit slop kan trekken en dat is…Jean Marie Pfaff. De man met de grootste handen van Europa. ’s Land nationale trots, de laatste sportman van wereldformaat die ons land heeft gekend! Hij die de reclame op hemden en in zijn leven laat bepalen met wie hij spreekt en hoe hij handelt. Heel simpel, hij krijgt centen, hij zegt dat het goed is en meer dan één miljoen Belgen geloven hem. Vergeef hem dat hij al tien jaar z’n belastingen was vergeten aan te geven want als het zo blijft door gaan kan niemand van ons straks nog belastingen betalen. Toe lieve land, luister naar me en zet Jean Marie aan de leiding, geef hem heel veel geld en laat hem zeggen dat het goed komt en je zal zien, het volk zal ophouden met hun spaarrekeningen te plunderen.  En als het dan weer allemaal goed is weet ik dat ik nooit nog een eurocent spaar. Als het ooit nog goed komt tenminste want vergeet niet dat Jean – Luc Dehaene, de huidige redder van de bank van de Boerenkrijg,  ook voorzitter was van Lernhout &Hauspie…

 

By op

Een oudere man spreekt me aan.

“Het is uw plicht! Het is uw godverdomste culturele dienstplicht om verder te doen wat u doet!”. Hij zei me dit nadat ik hem vertelde dat ik elke week de ziel uit mijn lijf sta te spelen op verschillende locaties in dit land en dit om kinderen en geschiedenis en al en al dichter bij elkaar te brengen en dat de schoolvoorstellingen overvol zitten en heel gesmaakt worden maar dat de vrije voorstellingen niet verkocht raken omdat de plaatselijke verantwoordelijken geen publiciteit maken. Ik zag even het nut niet in om nog verder te gaan, ik prevelde het hoog uit, en toen riep deze man dus deze woorden. “Culturele dienstplicht!”. Ja, ik geloof het en heb weer een nieuwe tekst geschreven voor een nieuwe locatie. Deze keer in Blankenberge waar de schoolvoorstellingen overvol zitten en de zee vlakbij!

 

… Niemand vraagt haar anders te dansen dan ze danst.

Niemand zegt haar hoe ze zich moet kleden.

Niemand zegt iets over het schuim op haar mond.

Niemand vindt het erg dat ze langzaam de aarde op eet.

De zee is zoals ze is en dat vindt iedereen goed.

De zee is de perfecte vrouw…