Ik moet €20000 aan de belastingen. Iets van te veel werken en te weinig belastingen afgehouden. Te veel werken is nooit goed. Dat weet ik en meestal doe ik het dan ook gratis maar deze keer dacht ik dat het goed was om er ook voor betaald te worden maar dat was dus verkeerd gedacht. Stom.  Ik zoek die centen. Weet niet waar te beginnen. Misschien in het stof van het huizenblok dat ze hier een beetje verder aan het afbreken zijn. Je proeft er de gesprekken die zijn gevoerd tussen wat ooit muren waren, de ruzies of waren het onhandige liefdesverklaringen? Ooit hebben mensen hier echt hun best gedaan om het gezellig te maken. Straks verschijnen hier nieuwe woontorens gevuld met diezelfde liefdesverklaringen maar dan anders. Meer geprefabriceerde gezelligheid. Zoals de tanden van Jantje Smit. Wat heeft die man witte tanden! Onmogelijk dat die tanden echt zijn. Zelf droom ik al sinds mijn twaalfde van nieuwe tanden. We deden thuis niet aan tandverzorging en toen ik 20 was raapte ik al mijn moed bij elkaar om voor het eerst naar een tandarts te gaan. Hij sloot altijd zijn ogen als hij in mijn mond keek alsof het er niet toe deed waar hij zijn boormachine stak. Rot tot op het bot en de jaren nadien ging ik elk jaar naar de tandarts. Zeker toen ik vader werd om “het goede voorbeeld” te geven. Veel valt er niet meer te keuren in die mond van me en nu is het ook weer een jaar of zes geleden dat ik nog geweest ben. De laatste keer dat ik ging was er een tram bij m’n tandarts binnen gereden. Al van ver zag ik mijn tandarts staan in de openlucht van haar praktijk. Een bijzonder kunstwerk met op de achterbank een groep verschrikte reizigers zonder afspraak. Haar secretaresse zei dat ik later maar eens terug moest komen maar toen was er Corona en daarna te veel werk en toen dacht ik; ik ga keihard werken voor dezelfde tanden als Jantje Smit maar het mag niet zijn. Eerst de belastingen en dan wie weet…. op een dag…. die tanden.