In september maak ik voor Open Monumenten een nieuwe reeks van “Mijn hart”; een voorstelling in een huis met een zekere bouwkundige geschiedenis. Vorig jaar heb ik op Open Monumentendag een voorstelling gemaakt in een huis in de kerkstraat in Antwerpen. Op het eerste zicht was het een oud vervallen huis zoals er daar veel in de buurt staan maar eens de voordeur door kwam je in een fascinerende geschiedenis terecht vol liefde, trouw maar ook natuurlijk intriges, overspel en geruzie over geld. Bedoeling van dit project is om iedereen vanaf 06 jaar te laten kennismaken met een geschiedenis van een huis. Dat het meer is dan een hoop stenen. Deze keer speel ik het project ook in de verschillende provincies. Zo ben ik gisteren een psychiatrische instelling gaan bezoeken in Eeklo. Het is mengelmoes van stijlen maar het hart waar het ooit uit ontstaan is door de wil van enkele hoogbejaarde kloosterzusters bewaard gebleven. Je krijgt een prachtig beeld van hoe mensen vroeger over geesteszieken dachten. Wist je bijvoorbeeld dat vrouwen van rond de dertig die nog geen man hadden en die er een flamboyante levensstijl op na hielden veilig werden weg gestopt om de erfenis veilig te stellen? En zo zaten vele mensen onschuldig in de psychiatrie. Ik vond het wel geruststellend te horen dat alles te genezen valt en nu ja, zo goed als alles. Dit wordt ongetwijfeld weer een boeiende geschiedenis. In oktober, ergens in Eeklo, “Mijn Hart.”, een productie van het Paleis in samenwerking met Open Monumenten.

“Deze muziek moeten ze spelen op mijn begrafenis.

Op mijn laatste rustplek.

Ik,

Tussen zes houten planken.

Ik hoor niks.

De ultieme stilte.

Alleen het gewoel van de aarde op mijn hoofd.

En dan moet er iemand iets over me zeggen.

Over hoe goed ik wel niet was.

Over hoeveel goeds ik heb gedaan…

Wie kan er iets over me zeggen?

(denkt lang na)

Ik ken niemand.

En sterven?

Hoe kan ik sterven zonder hart?

Mijn lijf is koud en kil.

 

Ga toch weg;

Ga toch allemaal weg.

Wat doen jullie hier?

Het weer is goed buiten.

Het stond in de krant.

Het weer is goed.

Als het in de krant staat is het zo.

Ik hoef de zon niet te zien.

Mijn bleke vel zou verschrompelen moest het de zon zien.

Wat willen jullie weten?

Mijn naam?

Norbert.

Dujardin.

Zoals je het zegt; Dujardin.

Vroeger stonden hier fruitbomen.

Hier waar jij nu zit stond de mooiste.

Niet huilen,

Boos zijn,

Huilen is voor niks goed.

Huilen is voor kinderen.

Ik haat kinderen.

Mijn vader zei tegen me als je groot ben dan krijg je een olifantenvel.

En hij vloog weg,

Hij vloog weg van de fruitboom waar jij nu op zit.

Mijn vader was de mooiste vlinder die er was.

Mijn vader was een vlinder.

“Mijn vrijheid, boven alles!”, riep hij toen ik nog niet geboren was.

Mijn vader was een vlinder.

Zijn vleugels waren van paardenbloemen.

Zijn lichaam was van leder, groot en sterk.

“Als je groot bent dan krijg je een olifantenvel!” en hij vloog weg.

Daar hing ik, in mijn eerste kleine huisje.

Ik zag de wereld  door mijn aderen.

Kleine buisjes die me eten gaven.

En meer en meer.”

Uit “Mijn Hart”- Kerkstraat Antwerpen.