Mensen praten over; players, levellen, chikas en hoe ze dat van elkaar weten en hoe “niet erg” dat dat is als je voor een avond door een player wordt meegenomen en dat je dan moet levellen zodat je weet dat het maar voor één avond is en dan nooit meer. En dan vertellen ze dat dat allemaal geen pijn doet omdat ze dat dan weten en als je dat weet dan doet het geen pijn…En ik word stil. Omdat ik dat niet geloof. Ik geloof dat er veel eenzaamheid is in deze wereld en dat iedereen er iets aan wil doen om die eenzaamheid te verjagen en soms wat genegendheid te hebben maar ik kan niet geloven dat dat achteraf geen pijn doet.Zelfs geen klein beetje? Ik kan dat niet geloven. Je moet je op z’n minst toch een beetje leeg voelen…Of zélfs nog eenzamer. En wat ik nog erger vind is dat de mensen die dat doen ook nog eens tot een zeer lelijke – van fysiek heel lelijk- menselijke soort behoren. Dus mijn theorie is de volgende dat al die mensen die zichzelf laten bestempelen als”players” eigenlijk te lelijk zijn om een relatie aan te gaan en dat ze dan niet verder komen dan one-night stands omdat diegene waar ze het dan mee doen ’s ochtends haar of zijn ogen opentrekt en beseft, nee heel goed weet, dat ze met dit specimen niet verder wil. En dus zijn die benamingen niet meer dan schuilnamen voor eenzaamheid en lelijkheid. Leve de liefde!