Je kan de dingen des leven niet nodeloos blijven vasthouden. Ja, dat gaat niet. Dus lossen! Dat begint ‘ s ochtends en dat eindigt ‘ s avonds en als je er ’s nachts je slaap voor laat dan ben je niet goe bezig. Los laten, het is iets wat ik als kind al niet kon; ik begon al te huilen bij het afscheid van mijn moeder aan de voordeur en dat had echt te maken dat ik mezelf inbeelde dat ik haar nooit meer ging zien. Later, als lief kon ik ook nooit los laten en dat werd dan als jaloezie begrepen en misschien was het dat ook wel. En nu ben ik vader en sta er weer voor en probeer mijn vaderschap week om week heel goed uit te voeren(vind geen juiste benaming, want je Bent vader;vader zijn=is)Maar om dat het week om week is moet ik mijn zoon- week om week- ook los laten en daarom begin ik hem zo tegen dat hij vertrekt op te vreten. Echt letterlijk, ruik en proef ik aan hem om hem nooit meer te vergeten. En als hij dan weer terug komt dan ruik ik mijn ex-vrouw haar geur maar ook dat is fijn want zo komt ze toch weer terug in mijn leven. Ookal wil ze dat niet en ik ook niet. Nee, dat heb ik écht losgelaten…Of niet…wél…een soort van los laten…zonder liefde. Het blijft een oefening. Ik denk dat dit het leven van de oefening is en dat ik dan terug kom als een kat die écht alles goed voor mekaar heeft! wadde gij denken?