Deze nacht stonden er twee ruzie te maken bij mij op straat en nu reed ik met mijn fiets verder en nu denk ik dat ik die twee die vorige nacht aan het ruziën waren op straat daarstraks heb gezien…aan de kerk…ze zijn getrouwd. Ja, die twee die elkaar deze nacht nog opvraten!

Zij was helemaal in ’t wit met veel pels in haar kraag, echt een ijsbeer. En hij had een wit pak aan en blauw geslagen oog. Ze moeten het geweest zijn, kan niet anders. Het was wel zo’n ecologisch huwelijk want in plaats van met confetti te strooien bliezen de omstanders zeepbellen. Dat was wat ik eerst zag; een landschap van zeepbellen met daarin twee ijsberen. Af – gekoeld, bekoeld en getrouwd. In die volgorde. Ik denk dat het leven als zeepbel ook wel fijn is; Ze blazen je op tot een  klein of iets groter belletje en dan vlieg je met je blauwgeaderde zeephuid even door de lucht om door diezelfde lucht weer doorprikt te worden tot niets meer dan water. Kort maar goed leven! Geen gezeik over wie en hoe en wat je weet of niet. En waarom je wat weet en waarom ook niet. Ploef! Gedaan. Of misschien is zo’n zeepbelleleventje wel veel langer dan wij denken? Denken.