Vandaag heb ik een reclame spot van dexia voorzien van mijn stem. ’t Is voor op de televisie. Zelf haat ik mijn stem. Maar de mensen van het reclameburo vinden ze goed/mooi en dat doet altijd goed om dat te horen. Ik heb er zelf zo’n hekel aan omdat ik mezelf enkel hoor in de weinige imitaties die mensen soms van me geven en dat klinkt niet altijd even fraai. Later ging ik samen met mijn zoon een wafel eten het lekkerste wafelhuis van de stad. Ik had net mijn auto geparkeerd, stapte uit en keek in de ogen van een vrouw die me het leven fameus zuur heeft gemaakt. Die vrouw haat ik echt. Echte welgemeende haat. Voor wat ze gedaan heeft en hoe ze het gespeeld heeft. En ik zag haar daar staan, schijnheilig en verschrikkelijk dom en ik wilde het haar zeggen hoe ik haar haatte maar ik zweeg. Want ik zag haar en wist ik dat ik een mooie stem had en dat ik die stem maar beter kon sparen om echt iets nuttigs te zeggen in deze wereld; “Twee wafels met slagroom, een cola en een koffie, asjeblieft.” Ik zei het en iedereen was tevreden. iedereen!