Het sneeuwt. Niet alleen buiten maar ook in mijn hart. Het is natte sneeuw; een gekristaliseerde druppel die even iets anders wil zijn. Eventjes volhouden en dan smelt het weg. Ik sta nu op een punt in mijn leven, een kruispunt waar ik alle richtingen uit kan. Nu ja, ook weer niet ALLE maar toch veel.Ik moet een keuze maken. Even dit of helemaal voor dat. Heb de voorbije maanden vele knopen door gehakt. Soms ook laten door hakken. Dat was niet altijd even makkelijk. En nu, keuzes maken.Niet eventjes een sneeuwvlokje zijn maar zo of zo. En wat dan als je die keuze hebt gemaakt? Dan kan je niet even vrolijk terug,of wel? Kijk, sommige mensen hebben daar helemaal niet zoveel last van dat ze een keuze hebben gemaakt in geene of welke richting. Ze berusten in de keuze. Op dit ogenblik begeleid ik jongens van het vierde jaar hout van de technische school van Kontich. En dat zijn op zich allemaal heel unieke gasten. En toch zijn er van die gasten die het geen reet kan schelen of ze nu hout of metaal of wat dan ook volgen. Ze moeten daar zitten.En zo denk ik dat veel mensen denken. Ze doen iets niet omdat het uit hun hart spreekt. Nee, ze doen het omdat ze het moeten doen. Omdat een soort van maatschappij dat van hen vraagt. En daarom twijfel ik altijd omdat ik niet wil afhangen van die maatschappij maar heel goed weet dat ik er van afhang en toch mijn eigen unieke stempel in dit leven wil zetten. Al was het maar voor mezelf. En buiten? Het sneeuwt, maar het blijft niet liggen en dat heeft met heel veel te maken. Dat bepaald dat vlokje niet helemaal zelf.