Ik wist niet dat het bestond maar er zijn dus mensen die doen alsof ze naar een bal gaan. Ik zeg doen alsof want ik zag het in grote letters op een spandoek staan van één of andere achteraf parochiezaal; “BAL”. Aan de voordeur stond een wat dikkige jongen te huilen.  “Ik vind nooit een vrouw!”, murmelde hij, “Nooit!”. Ik liet de jongen voor wat het was in de gedachte dat het zijn schuld zou zijn mocht hij nooit een vrouw vinden. Een echte man huilt niet…En ja hoor, binnen in de parochiezaal stonden  in kleurrijke stoffen gehulde deernes die zich op een bal waanden. De dj had zijn verzameling “best Off Mixes” meegenomen en deed alsof hij het aanwezige publiek betoverde en de deernes geloofde het allemaal. Dit was een écht bal. In hun ogen dan toch. De huilende jongen had naast me plaats genomen op een stoeltje en wees naar een veel te dik meisje gehuld in de gordijnstof van haar over-grootmoeder, “dat is ze!”, riep hij in mijn oor. “De vrouw van mijn leven!”. “Je moet niet zo roepen.”, fluisterde ik hem in zijn oor. Ja, ik begrijp nooit waarom mensen op dat soort van luidruchtige feestjes altijd zo roepen. Het is veel aangenamer om in iemands oor te fluisteren. Hij stond op, trok me van mijn stoel af en begon wild tegen me aan te schoppen. “Ik ben de prins van het bal!”, riep hij en schopte nog heviger tegen de onderkant van mijn rug. De muziek viel niet stil, de balen stof bleven dansen. Nadat hij was uitgeschopt, kroop ik recht, aanschouwde de menigte en liet ze in hun droom.