Communicatie, het spreken van mens tot mens is het moeilijkste wat er is. Je ziet het overal. Onhandig sluipen onze woorden voorbij en kijken elkaar verlegen aan. Soms zijn woorden te veel en dan komt er alleen maar stommigheid uit. Weet niet hoe het komt maar het overvalt me. Meestal gooi ik het op als een schild “dat niemand lastig wil vallen”. Vreet dus geen tijd van andere, denk ik dan en ga voorbij. Dus ik ga voorbij. Zo. Zie je het? Zie je het? stilte. Misschien had ik toch iets moeten zeggen? Hoe gaat het? ofzoiets of  Is dàt je nieuwe vriendin? Nee, ik ben blij dat ik dan niets zeg. Of niet?Twijfel=communicatie.